Woensdag 6 maart - Capharnaüm

Capharna-m_ps_1_jpg_sd-low
Woensdag 6 maart | 20.30

126 minuten | Regie: Nadine Labaki

Wie is er verantwoordelijk als een kind zijn leven op straat moet slijten? Capharnaüm vertelt het overlevingsverhaal van een Libanese jongen die zijn ouders aansprakelijk stelt voor zijn armoedige bestaan. Voor de hoofdrol werd een twaalfjarig jongentje daadwerkelijk van de straat werd geplukt. Zijn spel is even overtuigend als hartverscheurend.

De arbeidsimmigranten zonder papieren, de armen zonder scholing, de vluchtelingen zonder status; ze zijn vaak onzichtbaar. Regisseur Nadine Labaki geeft hen een gezicht. Capharnaüm – vrij vertaald: ‘chaos’ – won de grote juryprijs van het filmfestival van Cannes en de publieksprijs op het Filmfestival Rotterdam. Zijn film gaat bovenal over een sociaal systeem dat niets doet voor de meest machteloze burgers.

Het verhaal speelt in de absolute onderklasse van Beiroet. Hoofdrolspeler Zain loopt weg van huis als zijn elfjarig zusje wordt uitgehuwelijkt. Hij lijkt een plek te vinden bij een alleenstaande Ethiopische immigrante met een babyzoontje. Als zij niet thuiskomt uit haar werk staat hij er opnieuw alleen voor. Ten einde raad steekt hij iemand neer. Tijdens de rechtszaak grijpt hij de kans aan om zijn ouders aan te klagen. Waarom hebben ze hem op de wereld gezet?

De film verloopt minder dramatisch dan je zou verwachten. De humor sijpelt af en toe door de ellende heen. Kleine sprankeltjes hoop voorkomen dat het een moedeloze zit wordt. Capharnaüm oordeelt zonder te veroordelen.

Zondag 24 maart - Werk ohne Autor (zondagmiddagfilm)

Werk-ohne-Autor_ps_1_jpg_sd-low
Zondag 24 maart | 14.30

189 minuten | Regie: Florian Henckel von Donnersmarck

Werk ohne Autor is een epos over ideologisch gestuurde kunst, oorlogsgruwelen, nazi’s, communisten en – bovenal – over verdringen en wegkijken. De film, gebaseerd op het leven van de bekende schilder Gerhard Richter, behelst drie decennia Duitse geschiedenis en duurt drie uur, maar verveelt geen moment. Na afloop wacht de filmliefhebbers een menu met Duits accent bij restaurant Le Mirage.

De hoofdpersoon van Werk ohne Autor is een talentvolle Oost-Duitse schilder die worstelt met zijn roeping. Voor zijn generatie is het niet vanzelfsprekend een eigen stem te hebben. Als kind zag hij een door de nazi’s ingerichte tentoonstelling over ‘entartete Kunst’. Werken van Marc Chagall en Wassily Kandinsky dienden er als afschrikwekkende voorbeelden van het morele verval van de moderne kunst. Na de Tweede Wereldoorlog diende kunst de communistische idealen uit te drukken.

Als student maakt hij muurschilderingen vol triomferende arbeiders. Na zijn vlucht vanuit de DDR naar West-Duitsland voelt de hoofdpersoon zich voor het eerst vrij om te maken wat hij wil. Maar de vrijheid werkt verlammend. Een docent aan de kunstacademie in Düsseldorf adviseert hem zo persoonlijk mogelijk te worden.

Regisseur Florian Henckel von Donnersmarck vestigde zijn naam met het Stasi-drama Das Leben der Anderen, in 2007 bekroond met een Oscar. In zijn nieuwe film zoekt de hoofdpersoon zijn artistieke stem. ‘Zolang de wond nog open is, kun je geen kunst scheppen, want dan is er nog geen litteken,’ zei de regisseur hierover. ‘En als de wond groot is, zal het litteken – de kunst – óók groot zijn.’

DINER MET DUITS ACCENT MET FILMHUIS EMMELOORD
Na afloop van de film is het mogelijk onder genot van een maaltijd in Duitse sfeer na te praten in restaurant Le Mirage. Alle bezoekers worden tijdens de pauze vast getrakteerd op een heerlijk Duits hapje. Reserveren voor het diner via restaurant Le Mirage (www.lemirage.nl).

Woensdag 3 april - Green Book

Green-Book_ps_1_jpg_sd-low_©-2018-Entertainment-One
Woensdag 3 april | 20.30

130 minuten | Regie: Peter Farrelly

Green Book vertelt het verhaal over de vriendschap tussen een zwarte pianist en zijn witte chauffeur in de jaren zestig in de Verenigde Staten. De twee leven in een totaal andere wereld, maar krijgen geleidelijk aan een band met elkaar. De boodschap is duidelijk: alle tegenstellingen zijn overkomelijk als we de wereld door elkaars ogen kunnen bekijken.
De film is gebaseerd een waar gebeurde feiten. In 1962 huurde de gevierde, zwarte pianist Don Shirley de platvloerse, racistische Tony ‘Lip’ Vallelonga in als chauffeur en bodyguard voor een concerttour door de zuidelijke staten. De titel verwijst naar een gids voor zwarte reizigers met de voor hen veilige motels in het nog gesegregeerde Amerika.

De formule is nogal cliché: twee tegenpolen moeten noodgedwongen samenwerken en groeien onvermijdelijk naar elkaar toe groeien. Green Book biedt dan ook weinig verrassingen, maar dat stoort amper en dat is vooral te danken aan het sublieme spel van hoofdrolspelers Viggo Mortensen en Mahershala Ali.

De witte chauffeur ziet voor het eerst hoe zwarte mensen daadwerkelijk worden behandeld. En de intelligente muzikant leert van hem gefrituurde kip eten. Ook dat zou een scène kunnen zijn die te veel druipt van de clichés. Maar dankzij wederom de juiste dosis ironie in het spel van de acteurs wordt juist eens te meer duidelijk hoe actueel de film eigenlijk nog is.